`Queremos cuidar a tus animales contigo´

martes, 17 de outubro de 2017

Nova Lei 4/2017 de protección e benestar dos animais de compañia en Galicia

O día 11 de Outono publicouse no DOG esta nova lexislación, que durante o seu trámite foi bastante polémica, e que nos compete a todos aqueles que temos animais de compañía, somos voluntarios en asociacións de protección dos animais ou temos un desempeño profesional relacionado con eles.
Pasamos a comentarvos as cousas máis interesantes que nos trae esta lei:


Queda prohibida a compra, venda, cesión ou adopción ambulante de animais de compañía; e non se poderán exhibir animais de maneira que se poidan ver desde a vía pública a modo de reclamo comercial.

A cría con fins comerciais só poderá efectuarse en establecementos debidamente rexistrados. O rexistro chámase agora Reganuz e os centros rexistrados deben exhibir en lugar visible o seu número de rexistro, así como facelo constar na súa publicidade en calquera tipo de medio.

As crías de cans e gatos non poderán separarse das nais antes das 10 semanas de vida.

Prohíbese que os menores de 16 anos adquiran animais de compañía. Tamén se prohibe regalar animais compo gratificación.

A tenza de máis de 5 cans de máis de 3 meses nun recinto ou vivenda privada deberá comunicarse previamente á administración. Se dedicamos os cans a unha actividade deportiva, ter máis de 10 maiores de 3 meses obriga a rexistrarse como canceira deportiva, salvo no caso dos cans de caza, para o cal son a partir de 15.

É obrigatorio identificar a tódolos cans nos primeiros tres meses de vida e, en todo caso, antes do primeiro cambio de propiedade. Para o resto dos animais de compañía a identificación é voluntaria.
Cando se produza un cambio de propiedade, debe comunicarse nun prazo de 10 días.

En canto ós animais potencialmente perigosos, para poder posuilos debe solicitarse licenza municipal e contratar un seguro de responsabilidade civil. Unha vez se teña a licenza, deben darse de alta os animais nun prazo de 15 días.

Entre as obrigas dos propietarios, ademais de alimentación, aloxamento, coidados e hixiene, inclúese someter os animais a revisións veterinarias co fin de garantir un bo estado sanitario.

Prohíbese realizar mutilacións co fin de seguir un patrón estético determinado para unha raza.
Tamén se prohíbe o abandono e o maltrato, incluíndo entre os maltratos o telos atados a maior parte do tempo e o emprego de colares educativos que producen descargas eléctricas.

Os cans que transiten por lugares públicos deberán ir provistos de correa ou colar ou outro elemento de contención, ca excepción de lugares acondiconados para levalos ceibos ou dos camiños rurais sempre que non orixine ningún dano, molestia ou risco.
Os cans potencialmente perigosos deberán ir nos lugares públicos atados cunha correa non extensible de menos de 2 metros e provistos de buceira.

É obrigatorio recoller os excrementos depositados en espazos públicos e tamén evitar a reproducción incontrolada dos animais.

Queda prohibido alimentar animais vagabundos ou extraviados, salvo situacións puntuais (compromiso para o benestar do animal) ou o caso de autorización municipal (colonias felinas controladas polos concellos).

Os Concellos poderán establecer lugares destinados a colonias felinas controladas como posible destino dos gatos sen propietario que viven na rúa. Tódolos gatos integrantes destas colonias deberán ser capturados para a súa marcaxe, esterilización e control sanitario. Serán identificados a nome do Concello.

A recollida dos animais domésticos vagabundos ou extraviados corresponde ós Concellos, que os albergarán en centros de acollida rexistrados para que sexan retirados polos seus propietarios ou se lles dea outro destino, preferentemente a adopción.
Os Concellos tamén poderán recoller animais por solicitude de propietarios que xustifiquen a imposibilidade da súa tenza responsable.

Excepcionalmente, os cidadáns poderán recoller de xeito desinteresado un animal vagabundo ou extraviado que porán á disposición do centro de acollida autorizado que a autoridade determine.

Cando un animal entre nun centro de acollida, se está identificado, o centro comunicará antes de 48 horas á persoa propietaria.
Se o animal non é retirado en 2 días, notificaráselle que ten un prazo de 10 días naturais para recuperar o animal, debendo satisfacer os gastos orixinados pola recollida, estancia e honorarios veterinarios.
Se ainda así o propietario non ven buscar o animal, o animal pasará a considerarse abandonado e abrirase ó propietario un procedemento sancionador. As asociacións de protección e defensa dos animais teñen a obriga de denunciar os feitos constitutivos de infracción administrativa.

No caso de animais non indentificados, se ninguén os reclama en 10 días, pasarán a considerarse abandonados. En calquera caso, para sairen do centro de acollida, serán identificados e as persoas que os reclamen deberán abonar o importe da indentificación.

As adopcións de animais realizaranse sempre por medio de centros autorizados, e os animais deben ser declarados aptos para a adopción polo veterinario responsable, que se asegurará de que vaia identificado, vacinado, desparasitado e esterilizado.
A adopción deberá ser gratuíta, pero os centros poderán repercutirlle ó adoptante os gastos dos tratamentos subministrados, a esterilización e a identificación.

Volvendo ós animais potencialmente perigosos, se hai un episodio de agresión o animal deberá ser recoñecido por un veterinario 2 veces durante os 15 días seguintes ó episodio. O veterinario emitirá un informe no que conste se o animal presenta signos ou non dalgunha doenza infecto-contaxiosa, e en caso positivo comunicarao ás autoridades competentes.

As autoridades administrativas ou xudiciais poden impor a esterilización dos animais potencialmente perigosos. En calquera caso, no caso de que se realice, debe comunicarse no prazo de 3 días ó rexistro Regiac (adxuntando certificado veterinario).
Tamén se deberán esterilizar obrigatoriamente os cans de asistencia, os que se manteñan en polígonos industriais ou obras.

En caso de extravío ou morte dun animal rexistrado en Regiac, debe comunicarse o feito no prazo de 3 días.

A eutanasia de animais, definida coma a morte provocada deliberadamente, será sempre prescrita e efectuada por un facultativo veterinario de maneira que provoque o mínimo sufrimento, podendo motivarse por: evitar sufrimento grave e irremediable, afección grave, ou ben razóns motivadas de sanidade animal, saúde pública, de seguridade das persoas ou ambientais. Non se poderá dar morte ós animais acollidos en centros de recollida ou fogares de acollida, salvo polos motivos previamente especificados, que o veterinario deberá motivar por escrito.

A administración dará divulgación ó contido desta regulación, fomentando activamente a tenza responsable, a identificación, a prevención da reproducción incontrolada e os abandonos, podendo apoiarse naquelas asociacións que sexan declaradas entidades colaboradoras. Os importes obtidos das sancións que se apliquen serán destinados a este tipo de medidas.

Esta nova lei entra en vigor despois de 3 meses, esto é, no mes de xaneiro.

domingo, 20 de agosto de 2017

INCORPORACIÓN AO NOSO SERVIZO DE EMERXENCIAS

VETERINARIO DE POIO presta un servizo de atención de emerxencias fóra do noso horario de apertura, estando algún veterinario localizable as 24 horas 365 días ao ano, salvo circunstancias excepcionais.

EMERXENCIAS 24 HORAS TELÉFONO 608 68 44 64

Para que prestar este servizo sexa compatible cunha calidade de vida razoable para os nosos veterinarios, parte dos días (fins de semana...) este servizo vense realizando conxuntamente co Centro Veterinario Darwin de Pontevedra, de maneira que parte dos días presta o servizo unha das clínicas e o resto dos días a outra.
Temos deseñado un modelo que permite fluir a información necesaria para que unha das clínicas poida atender un caso da outra e retornarllo sen que esto supoña mermas na calidade da atención, que funciona estupendamente.
Hoxe temos o pracer de anunciar que se incorporará proximamente a este servicio a clínica veterinaria MCVet de Pontevedra. Ao igual que Darwin e Veterinario de Poio, MCVet é un centro dirixido por un facultativo de contrastada competencia e co equipamento necesario para atender con garantías a inmensa maioría das emerxencias que se poidan presentar.
A colaboración regular entre distintos centros veterinarios permite ademais ofertar un potencial de servizo superior, ao poder acceder de maneira fluída a recursos eventualmente necesarios que poidan estar dispoñibles noutra clínica. Porque a nosa misión é facilitar a mellor solución posible para cada problema, esté donde esté.

xoves, 17 de agosto de 2017

Coñece e evita o trastorno penoso máis frecuente nos cans adultos


Un tema de gran importancia pola súa frecuencia e polo seu impacto na felicidade dos nosos canciños é a OSTEOARTROSE, consistente no deterioro progresivo do cartílago dos xogos, que pode orixinar signos tales coma:
    • diminución da mobilidade dos xogos afectados,
    • aparición de fragmentos desprendidos de oso dentro da articulación (osteofitos),
    • presenza anormal de líquido,
    • engrosamento e incluso deformación da zona,
    • ademais de -esto é importante e sucede sempre- dor crónica.
A osteoartrose afecta severamente á calidade de vida e pode conducir á incapacitación. Afecta prioritariamente a cóbado, cadeira e xeonllo. É o motivo máis común de coxeira en cans adultos e non podemos esquecer que, aínda que non o manifesten de maneira tan patente, tamén afecta frecuentemente aos gatos de idade avanzada.

Prevención:
      • nos cachorros de razas grande, proporse que medren delgados e sen facer exercicio demasiado esixente
      • nos cachorros de raza grande, utilizar suplementos condroprotectores entre os 4-6 e os 8-12 meses de idade para conseguir formar de maneira óptima os cartílagos articulares.
      • Evitar ao longo da vida o exercicio demasiado esixente
      • Previr o sobrepeso
      • Alimentación equilibrada e de boa calidade

O diagnóstico precoz é importante para preservar o mellor posible a mobilidade da nosa mascota, e estará apoiado nunha correcta exploración ortopédica durante as revisións periódicas e incluso na realización de radiografías, que tamén serán interesantes para realizar o seguemento dos animaliños xa diagnosticados.

Tratamento: o tratamento conservador convencional está basado na reducción de peso (dieta controlada, alimentos terapéuticos) e nos nutracéuticos (suplementados con glicosaminoglicanos, condroitina, acedos graxos omega 3...). Ademais, deberá realizarse exercicio de baixo impacto (sobre superficies suaves) e sen chegar a provocar a dor, e é recomendable utilizar a fisioterapia (exercicios de mobilidade pasiva para evitar que os xogos se agarroten) e frecuentemente fármacos antiinflamatorios.
Existen tratamentos avanzados, coma a toxina botulínica intraarticular, a implantación de condrocitos autólogos, o plasma rico en plaquetas (activado con cloruro cálcico, uso en infiltración) ou as células mesenquimales (precisa ciruxía para obter tecido, pero o efecto é máis consistente e duradeiro) que poden ser de axuda nos casos máis complicados. Nalgunhas ocasións, tamén se poderá plantexar a realización dunha cirurxía por parte dun especialisa.
Realizar revisións ortopédicas ao longo da vida da nosa mascota e estar atentos para controlar calquera coxeira persistente ou que se repita con facilidade son boas ideas para intentar lograr que este trastorno non lle amargue á vida ó noso mellor amigo peludo.


xoves, 6 de xullo de 2017

Preguntas e respostas sobre a leishmaniose

A leishmaniose está presente na área de Pontevedra?

Temos que dicir que en efecto. Non temos xa unicamente casos de animais que estivesen noutros lugares onde a puideron ter contraído: tamén coñecemos casos de cans que, polo que parece, nunca saíron da nosa zona. Eso sí, a frecuencia a día de hoxe é certamente baixa, pero o previsible é que se incremente co tempo.

Temos que ter máis precaución se temos un río nas proximidades?

O flebotomo, o insecto semellante a un pequeno mosquito que por medio da súa picadela transmite a leishmania, reprodúcese na materia orgánica en descomposición, non realmente nos cursos de auga. Por tanto, aínda que os ríos poden propiciar entornos favorables, non son nin moito menos os únicos lugares onde se cría o perigo.

Cando teño que sospeitar que o meu can pode ter contraído a leishmaniase?

A aparición dos síntomas depende en grande medida de cántos anticorpos fabrique o sistema inmunitario de cada can, e ademais en cada animal a doenza maniféstase de maneiras diferentes: nalgúns casos, como insuficiencia renal; noutros, como lesións na pel; nalgúns deles, como coxeiras; ás veces, como anemias ou sangrados .... podendo ademais presentarse calquera combinación destes posibles síntomas... ou ningún. Así as cousas, o recomendable é facer unha proba para saber se existen anticorpos contra a leishmania. En caso positivo, debe enviarse unha mostra de sangue a laboratorio para saber a cantidade deses anticorpos, porque o que se debe facer vai depender en gran medida deste dato.

Cales son os cans que teñen un meirande risco de contraer a leishmaniose?

Pois os que permanecen fora, especialmente en contornos non urbanizados. O típico can de finca.

A leishmaniose ten cura?

Existe un medicamento que en ocasións consegue unha curación definitiva, pero nin moito menos o logra en tódolos casos e ademais non sempre se pode usar, porque é agresivo para os riles e a propia doenza tamén. Na práctica, na maioría dos casos, os cans con leishmaniose, aínda que evolucionen favorablemente, precisarán controles periódicos e ciclos de medicación durante o resto da súa vida. E non podemos esquecer que hai unha proporción importante de casos que non se poden controlar e acaban coa vida do animal. Por esto, é clave centrar os esforzos na prevención.

Se vacino o meu can contra a leishmaniose, xa me podo despreocupar?

Por desgraza non. As vacinas protexen en aproximadamente o 72% das ocasións. Por tanto, deberemos tomar medidas preventivas para evitar as picadelas dos flebotomos. De feito, esta é verdadeiramente a primeira medida que temos que tomar.

E como evito que lle piquen os flebotomos?

Pois de dúas maneiras básicas: primeira, usar produtos repelentes -existen colares, pipetas, pulverizacións-, e segundo, evitando a permanencia en exteriores nas horas de máis risco: na primeira hora da mañán e na tardiña, sobre todo nas épocas do ano máis perigosas (final da primavera e, sobre todo, final do verán) e moi especialmente en lugares onde teñamos constancia de que adoita haber mosquitos.

Entón, compensa en verdade vacinar?

No caso dos cans que permanecen normalmente en exteriores, a recomendación de Veterinario de Poio é xa que sí. Certamente estamos nunha zona relativamente afortunada, pero actualmente a frecuencia da leishmaniose xa é superior á de doenzas coma o moquillo ou a hepatite vírica e a ninguén se lle ocorre que debamos deixar de vacinar contra elas.

Pero a vacinación pode ter algún risco?

É certo que se coñecen casos de reaccións adversas significativas relacionadas con vacinacións contra a leishmania, sendo o facultativo veterinario quen debe valorar se pode haber algún risco especial que invite a tomar algún tipo de medida precautoria. En moitas ocasións, de feito, será pertinente facer primeiro o test para saber se o can xa é portador da leishmania.

E non existe ningunha alternativa ás vacinas para previr que os cans cheguen a padecer leishmaniose?

Pois sí, existe un tratamento que actúa sobre o sistema inmunitario de maneira que reduce 7 veces o risco de que se manifeste a enfermidade, polo cal pode ser incluso máis eficaz cá vacinación. O que sucede é que hai que usalo con máis frecuencia e que tamén pode ter algúns efectos secundarios. O mellor que ten é que resulta efectivo desde o segundo día, polo cal resulta ideal para cando imos viaxar a un lugar de elevado risco cun can non vacinado. Tamén se pode usar para tratar os casos máis leves.

O meu can vive nun piso na cidade. Realmente teño que facer algo?

Nós recomendamos qu se usen en tódolos cans repelentes da picadela dos mosquitos como mínimo nos meses de maio e xuño e desde fins de agosto ata entrado o outono. Existen colares que se llos poñemos, por exemplo, en Abril ou Maio, pois xa che resolven o ano. Lembrar que o uso eficaz dos repelentes xa consegue unha protección no entorno do 75%: incluso máis cá vacinación!

E se vacino e uso repelentes e/ou o tratamento preventivo, podo quedarme tranquilo?

Pois non por completo. Por desgraza, a protección completa non pode conseguirse. Pero reducir drasticamente o risco está nas nosas mans.

domingo, 2 de xullo de 2017

Infórmate e non deixes de protexer o teu can da maneira máis axeitada!


Microscopio, el aliado indispensable

Imagino que los dueños de los peludos, cuando nos visitáis, el ver al veterinario tomar muestras de líquidos o de lesiones, teñirlas y observarlas al microscopio debe tener un poco de misterioso ritual. Lo cierto es que la microscopía es tremendamente útil como técnica diagnóstica porque nos puede orientar con seguridad acerca de la naturaleza de muchas alteraciones que, simplemente por su aspecto a simple vista, pues no podemos realmente saber qué son.

Así, pongamos por caso, practicamente siempre una citología nos va a permitir saber "de que va", pues por ejemplo, un bulto que haya aparecido en una mascota: si es un problema inflamatorio o si es un crecimiento excesivo de las células y, en este caso, si podría tratarse de una enfermedad tumoral. A los diferentes tipos de aspectos celulares se les llama patrones, existiendo así el patrón inflamatorio, el hiperplásico y el neoplásico.
Aunque en ocasiones encontraremos que no se trata de una inflamación ni de proliferación celular, sino de materia no celular -grasa, proteína-, como por ejemplo en el caso de un quiste.

Además, dentro del patrón inflamatorio, normalmente la citología nos permitirá diferenciar qué tipo de inflamación tenemos y así hacernos una idea de su causa y del estado en el cual está. Según el tipo, el número relativo y el aspecto de las células inflamatorias (glóbulos blancos) presentes, podremos identificar los patrones inflamatorios de los tipos purulento (casi todo neutrófilos: las células que "se comen" a las bacterias); agudo, subagudo o crónico (con una proporción cada vez mayor de las células que llamamos monocitos y macrófagos); granulomatoso (presencia de células epitelioides y gigantes), piogranulomatoso (con las células típicas del granulomatoso más abundantes neutrófilos) y alérgico (con una presencia relevante del tipo celular que llamamos eosinófilo).

En el caso de un crecimiento anormal de un tejido, la citología nos permitirá orientarnos sobre si se trata de células normales (hiperplasia) o si hay cambios sugestivos de neoplasia (como pleomorfismo, excesivo número de células que se están dividiendo, determinadas alteraciones en el tamaño o el aspecto del núcleo, etc), en cuyo caso a veces también aparecen algunas células inflamatorias.

Y en este caso, muchas veces podremos identificar qué tipo de células son, al menos en cuanto a las tres estirpes principales: epiteliales (basicamente las de la piel y las mucosas), conjuntivas (de los tejidos de unión del cuerpo) o células redondas (esto es, las células especializadas).
A su vez, sobre todo en el caso de las células redondas, con frecuencia se puede saber por su forma y tamaño y por el aspecto de su núcleo y/o citoplasma, coloración, presencia de granulaciones, etc, qué tipo concreto de células son y qué les pasa, aunque en muchas ocasiones llegar a un grado elevado de concreción necesitará la colaboración de un especialista y de pruebas adicionales, como las inmunohistoquímicas.
Y una cosa más: cuando las células tienen un aspecto que realmente no se puede caracterizar (anaplasia) frecuentemente es una seria advertencia de posible malignidad.

Además de todo esto, en bastantes ocasiones el microscopio nos permite ver los microorganismos que pueden estar relacionados con diferentes problemas: bacterias, levaduras, hongos, protozoos... Esto es especialmente útil en las muestras que tomamos de las lesiones de la piel o de oído, de sangre o de material "sucio" (exudación, pus...). En el caso especial de las muestras de orina, es de particular utilidad detectar y reconocer pequeños cristales; y el en caso de muestras de heces, buscar -entre otras cosas- protozoos y huevos de parásitos.

Y todavía hay más, en realidad mucho más: desde, pongamos por ejemplo, comprobar la estructura e integridad de los pelos -y buscar ácaros en su raíz- cuando hay alteraciones en su calidad y cantidad, hasta verificar por medio de un frotis vaginal el momento de fertilidad de una perrita...

Así pues, el microscopio nos permite en muchísimas ocasiones leer la naturaleza de las cuestiones que traen a las mascotas a la consulta y tomar decisiones certeras acerca de cómo afrontarlas. Por eso, en Veterinario de Poio queremos tanto a nuestro buen microscopio. Queremos reconocértelo en público: Micro, tío, oye, la verdad... es que nos ayudas un montonazo.

martes, 27 de xuño de 2017

Visitámoste na túa casa

Tes un gatiño que se atemoriza se o sacas do seu contorno? Necesitas consultar animais de granxa? Prefires que algún tipo de atención, tipo vacinacións ou identificacións, que se pode realizar correctamente de maneira ambulante, se lle realice na casa ás túas mascotas? Ou precisas que cha levemos e/ou traiamos de casa á clínica? Conta co noso servizo de Atención a Domilio!

Tede en conta que este modo de servizo está dispoñible de luns a venres ata as 17 horas, e que en calquera caso está suxeito e dispoñibilidade: solicitade a cita con anticipación!