`Queremos cuidar a tus animales contigo´

xoves, 17 de agosto de 2017

Coñece e evita o trastorno penoso máis frecuente nos cans adultos


Un tema de gran importancia pola súa frecuencia e polo seu impacto na felicidade dos nosos canciños é a OSTEOARTROSE, consistente no deterioro progresivo do cartílago dos xogos, que pode orixinar signos tales coma:
    • diminución da mobilidade dos xogos afectados,
    • aparición de fragmentos desprendidos de oso dentro da articulación (osteofitos),
    • presenza anormal de líquido,
    • engrosamento e incluso deformación da zona,
    • ademais de -esto é importante e sucede sempre- dor crónica.
A osteoartrose afecta severamente á calidade de vida e pode conducir á incapacitación. Afecta prioritariamente a cóbado, cadeira e xeonllo. É o motivo máis común de coxeira en cans adultos e non podemos esquecer que, aínda que non o manifesten de maneira tan patente, tamén afecta frecuentemente aos gatos de idade avanzada.

Prevención:
      • nos cachorros de razas grande, proporse que medren delgados e sen facer exercicio demasiado esixente
      • nos cachorros de raza grande, utilizar suplementos condroprotectores entre os 4-6 e os 8-12 meses de idade para conseguir formar de maneira óptima os cartílagos articulares.
      • Evitar ao longo da vida o exercicio demasiado esixente
      • Previr o sobrepeso
      • Alimentación equilibrada e de boa calidade

O diagnóstico precoz é importante para preservar o mellor posible a mobilidade da nosa mascota, e estará apoiado nunha correcta exploración ortopédica durante as revisións periódicas e incluso na realización de radiografías, que tamén serán interesantes para realizar o seguemento dos animaliños xa diagnosticados.

Tratamento: o tratamento conservador convencional está basado na reducción de peso (dieta controlada, alimentos terapéuticos) e nos nutracéuticos (suplementados con glicosaminoglicanos, condroitina, acedos graxos omega 3...). Ademais, deberá realizarse exercicio de baixo impacto (sobre superficies suaves) e sen chegar a provocar a dor, e é recomendable utilizar a fisioterapia (exercicios de mobilidade pasiva para evitar que os xogos se agarroten) e frecuentemente fármacos antiinflamatorios.
Existen tratamentos avanzados, coma a toxina botulínica intraarticular, a implantación de condrocitos autólogos, o plasma rico en plaquetas (activado con cloruro cálcico, uso en infiltración) ou as células mesenquimales (precisa ciruxía para obter tecido, pero o efecto é máis consistente e duradeiro) que poden ser de axuda nos casos máis complicados. Nalgunhas ocasións, tamén se poderá plantexar a realización dunha cirurxía por parte dun especialisa.
Realizar revisións ortopédicas ao longo da vida da nosa mascota e estar atentos para controlar calquera coxeira persistente ou que se repita con facilidade son boas ideas para intentar lograr que este trastorno non lle amargue á vida ó noso mellor amigo peludo.


xoves, 6 de xullo de 2017

Preguntas e respostas sobre a leishmaniose

A leishmaniose está presente na área de Pontevedra?

Temos que dicir que en efecto. Non temos xa unicamente casos de animais que estivesen noutros lugares onde a puideron ter contraído: tamén coñecemos casos de cans que, polo que parece, nunca saíron da nosa zona. Eso sí, a frecuencia a día de hoxe é certamente baixa, pero o previsible é que se incremente co tempo.

Temos que ter máis precaución se temos un río nas proximidades?

O flebotomo, o insecto semellante a un pequeno mosquito que por medio da súa picadela transmite a leishmania, reprodúcese na materia orgánica en descomposición, non realmente nos cursos de auga. Por tanto, aínda que os ríos poden propiciar entornos favorables, non son nin moito menos os únicos lugares onde se cría o perigo.

Cando teño que sospeitar que o meu can pode ter contraído a leishmaniase?

A aparición dos síntomas depende en grande medida de cántos anticorpos fabrique o sistema inmunitario de cada can, e ademais en cada animal a doenza maniféstase de maneiras diferentes: nalgúns casos, como insuficiencia renal; noutros, como lesións na pel; nalgúns deles, como coxeiras; ás veces, como anemias ou sangrados .... podendo ademais presentarse calquera combinación destes posibles síntomas... ou ningún. Así as cousas, o recomendable é facer unha proba para saber se existen anticorpos contra a leishmania. En caso positivo, debe enviarse unha mostra de sangue a laboratorio para saber a cantidade deses anticorpos, porque o que se debe facer vai depender en gran medida deste dato.

Cales son os cans que teñen un meirande risco de contraer a leishmaniose?

Pois os que permanecen fora, especialmente en contornos non urbanizados. O típico can de finca.

A leishmaniose ten cura?

Existe un medicamento que en ocasións consegue unha curación definitiva, pero nin moito menos o logra en tódolos casos e ademais non sempre se pode usar, porque é agresivo para os riles e a propia doenza tamén. Na práctica, na maioría dos casos, os cans con leishmaniose, aínda que evolucionen favorablemente, precisarán controles periódicos e ciclos de medicación durante o resto da súa vida. E non podemos esquecer que hai unha proporción importante de casos que non se poden controlar e acaban coa vida do animal. Por esto, é clave centrar os esforzos na prevención.

Se vacino o meu can contra a leishmaniose, xa me podo despreocupar?

Por desgraza non. As vacinas protexen en aproximadamente o 72% das ocasións. Por tanto, deberemos tomar medidas preventivas para evitar as picadelas dos flebotomos. De feito, esta é verdadeiramente a primeira medida que temos que tomar.

E como evito que lle piquen os flebotomos?

Pois de dúas maneiras básicas: primeira, usar produtos repelentes -existen colares, pipetas, pulverizacións-, e segundo, evitando a permanencia en exteriores nas horas de máis risco: na primeira hora da mañán e na tardiña, sobre todo nas épocas do ano máis perigosas (final da primavera e, sobre todo, final do verán) e moi especialmente en lugares onde teñamos constancia de que adoita haber mosquitos.

Entón, compensa en verdade vacinar?

No caso dos cans que permanecen normalmente en exteriores, a recomendación de Veterinario de Poio é xa que sí. Certamente estamos nunha zona relativamente afortunada, pero actualmente a frecuencia da leishmaniose xa é superior á de doenzas coma o moquillo ou a hepatite vírica e a ninguén se lle ocorre que debamos deixar de vacinar contra elas.

Pero a vacinación pode ter algún risco?

É certo que se coñecen casos de reaccións adversas significativas relacionadas con vacinacións contra a leishmania, sendo o facultativo veterinario quen debe valorar se pode haber algún risco especial que invite a tomar algún tipo de medida precautoria. En moitas ocasións, de feito, será pertinente facer primeiro o test para saber se o can xa é portador da leishmania.

E non existe ningunha alternativa ás vacinas para previr que os cans cheguen a padecer leishmaniose?

Pois sí, existe un tratamento que actúa sobre o sistema inmunitario de maneira que reduce 7 veces o risco de que se manifeste a enfermidade, polo cal pode ser incluso máis eficaz cá vacinación. O que sucede é que hai que usalo con máis frecuencia e que tamén pode ter algúns efectos secundarios. O mellor que ten é que resulta efectivo desde o segundo día, polo cal resulta ideal para cando imos viaxar a un lugar de elevado risco cun can non vacinado. Tamén se pode usar para tratar os casos máis leves.

O meu can vive nun piso na cidade. Realmente teño que facer algo?

Nós recomendamos qu se usen en tódolos cans repelentes da picadela dos mosquitos como mínimo nos meses de maio e xuño e desde fins de agosto ata entrado o outono. Existen colares que se llos poñemos, por exemplo, en Abril ou Maio, pois xa che resolven o ano. Lembrar que o uso eficaz dos repelentes xa consegue unha protección no entorno do 75%: incluso máis cá vacinación!

E se vacino e uso repelentes e/ou o tratamento preventivo, podo quedarme tranquilo?

Pois non por completo. Por desgraza, a protección completa non pode conseguirse. Pero reducir drasticamente o risco está nas nosas mans.

domingo, 2 de xullo de 2017

Infórmate e non deixes de protexer o teu can da maneira máis axeitada!


Microscopio, el aliado indispensable

Imagino que los dueños de los peludos, cuando nos visitáis, el ver al veterinario tomar muestras de líquidos o de lesiones, teñirlas y observarlas al microscopio debe tener un poco de misterioso ritual. Lo cierto es que la microscopía es tremendamente útil como técnica diagnóstica porque nos puede orientar con seguridad acerca de la naturaleza de muchas alteraciones que, simplemente por su aspecto a simple vista, pues no podemos realmente saber qué son.

Así, pongamos por caso, practicamente siempre una citología nos va a permitir saber "de que va", pues por ejemplo, un bulto que haya aparecido en una mascota: si es un problema inflamatorio o si es un crecimiento excesivo de las células y, en este caso, si podría tratarse de una enfermedad tumoral. A los diferentes tipos de aspectos celulares se les llama patrones, existiendo así el patrón inflamatorio, el hiperplásico y el neoplásico.
Aunque en ocasiones encontraremos que no se trata de una inflamación ni de proliferación celular, sino de materia no celular -grasa, proteína-, como por ejemplo en el caso de un quiste.

Además, dentro del patrón inflamatorio, normalmente la citología nos permitirá diferenciar qué tipo de inflamación tenemos y así hacernos una idea de su causa y del estado en el cual está. Según el tipo, el número relativo y el aspecto de las células inflamatorias (glóbulos blancos) presentes, podremos identificar los patrones inflamatorios de los tipos purulento (casi todo neutrófilos: las células que "se comen" a las bacterias); agudo, subagudo o crónico (con una proporción cada vez mayor de las células que llamamos monocitos y macrófagos); granulomatoso (presencia de células epitelioides y gigantes), piogranulomatoso (con las células típicas del granulomatoso más abundantes neutrófilos) y alérgico (con una presencia relevante del tipo celular que llamamos eosinófilo).

En el caso de un crecimiento anormal de un tejido, la citología nos permitirá orientarnos sobre si se trata de células normales (hiperplasia) o si hay cambios sugestivos de neoplasia (como pleomorfismo, excesivo número de células que se están dividiendo, determinadas alteraciones en el tamaño o el aspecto del núcleo, etc), en cuyo caso a veces también aparecen algunas células inflamatorias.

Y en este caso, muchas veces podremos identificar qué tipo de células son, al menos en cuanto a las tres estirpes principales: epiteliales (basicamente las de la piel y las mucosas), conjuntivas (de los tejidos de unión del cuerpo) o células redondas (esto es, las células especializadas).
A su vez, sobre todo en el caso de las células redondas, con frecuencia se puede saber por su forma y tamaño y por el aspecto de su núcleo y/o citoplasma, coloración, presencia de granulaciones, etc, qué tipo concreto de células son y qué les pasa, aunque en muchas ocasiones llegar a un grado elevado de concreción necesitará la colaboración de un especialista y de pruebas adicionales, como las inmunohistoquímicas.
Y una cosa más: cuando las células tienen un aspecto que realmente no se puede caracterizar (anaplasia) frecuentemente es una seria advertencia de posible malignidad.

Además de todo esto, en bastantes ocasiones el microscopio nos permite ver los microorganismos que pueden estar relacionados con diferentes problemas: bacterias, levaduras, hongos, protozoos... Esto es especialmente útil en las muestras que tomamos de las lesiones de la piel o de oído, de sangre o de material "sucio" (exudación, pus...). En el caso especial de las muestras de orina, es de particular utilidad detectar y reconocer pequeños cristales; y el en caso de muestras de heces, buscar -entre otras cosas- protozoos y huevos de parásitos.

Y todavía hay más, en realidad mucho más: desde, pongamos por ejemplo, comprobar la estructura e integridad de los pelos -y buscar ácaros en su raíz- cuando hay alteraciones en su calidad y cantidad, hasta verificar por medio de un frotis vaginal el momento de fertilidad de una perrita...

Así pues, el microscopio nos permite en muchísimas ocasiones leer la naturaleza de las cuestiones que traen a las mascotas a la consulta y tomar decisiones certeras acerca de cómo afrontarlas. Por eso, en Veterinario de Poio queremos tanto a nuestro buen microscopio. Queremos reconocértelo en público: Micro, tío, oye, la verdad... es que nos ayudas un montonazo.

martes, 27 de xuño de 2017

Visitámoste na túa casa

Tes un gatiño que se atemoriza se o sacas do seu contorno? Necesitas consultar animais de granxa? Prefires que algún tipo de atención, tipo vacinacións ou identificacións, que se pode realizar correctamente de maneira ambulante, se lle realice na casa ás túas mascotas? Ou precisas que cha levemos e/ou traiamos de casa á clínica? Conta co noso servizo de Atención a Domilio!

Tede en conta que este modo de servizo está dispoñible de luns a venres ata as 17 horas, e que en calquera caso está suxeito e dispoñibilidade: solicitade a cita con anticipación! 

xoves, 18 de maio de 2017

Actualizamos o noso laboratorio

Vimos de estrear un novo equipamento para analítica de sangue (bioquímica, hematoloxía, electrólitos, incluso algunhas hormonas), moderno e da máxima calidade, que nos permite desde agora ofertar con inmediatez unha panoplia de análises moito máis completa e cunha alta fiabilidade. Todo por prestarvos unha atención superior: consultas máis resolutivas, diagnósticos rápidos e precisos, chequeos máis áxiles. Un gran paso adiante en operatividade.